Oor Magazine, #17, 23 August 2003, by René Megens
Niks foute timing. Zelfs in de heetste zomer sinds mensenheugenis is het een genot om te luisteren naar When I Pretend To Fall, het tweede album van de Amerikaanse band The Long Winters. Tenminste, als je in bent voor gevarieerde indiepop die het kleine eert. De in Alaska opgegroeide zanger/multi-instrumentalist John Roderick, de muzikale regisseur van The Long Winters, gaat te werk met een open vizier en kleedt de bovenmodale songs vaak aan met een goed ontwikkeld gevoel voor detail (blazers, strijkers). Warme muziek. Met al dan niet incidentele hulp van onder meer Peter Buck (R.E.M.), Jon Auer en Ken Stringfellow (beiden ex-Posies) en Scott McCaughey (Minus 5, R.E.M.) komen The Long Winters met stuwende indiepop, lichtvoetige folkpop, new wave, een akoestische gitaarballade en nog het een en ander. Daarbij doen The Long Winters denken aan bands als The dB's, Camper Van Beethoven en Sebadoh en iconen als Bob Dylan en Van Dyke Parks. Het is te hopen dat The Long Winters meer commercieel succes zullen hebben dan Harvey Danger, de zwaar onderschatte indiepopband waarin Roderick en zijn compaan Sean Nelson (zang, toetsen) gespeeld hebben. Ze verdienen het.
rough translation:
No wrong timing at all. Even in the hottest summer since the memory of man it's a pleasure to listen to When I Pretend To Fall, the second album of the American band The Long Winters. That is, if you're in for varied indiepop which honours the little things. Singer/multi-instrumentalist John Roderick, who grew up in Alaska, is the musical director of The Long Winters, who operates openly and often dresses up the above-average songs with a well-developed sense for detail (strings, horns). Warm music. With the help, be it incidental or not, of among others Peter Buck (R.E.M.), Jon Auer and Ken Stringfellow (both ex-Posies) and Scott McCaughey (Minus 5, R.E.M.) The Long Winters present thrushing indiepop, lightfooted folkpop, new wave, an acoustic guitar ballad and more. In doing so The Long Winters remind of bands like The dB's, Camper van Beethoven and Sebadoh and icons like Bob Dylan and Van Dyke Parks. Hopefully The Long Winters will have more commercial success than Harvey Danger, the greatly underrated indiepopband in which Roderick and his companion Sean Nelson (vocals, keyboard) have played. They deserve it.